توسط : تصور کنید وارد خانهای میشوید که پیش از رسیدن شما، دما را تنظیم کرده، نور را متناسب با ساعت روز تغییر داده و سیستم امنیتی را در حالت آمادهباش قرار داده است. این دیگر آینده نیست؛ این واقعیت ساختمانهایی است که با سیستمهای متصل کار میکنند. اما چه چیزی این تحول را ممکن کرده و چرا اهمیت آن روز به روز بیشتر میشود؟
پاسخ در لایهای نهفته است که اغلب نادیده گرفته میشود: شبکهای از سنسورها، پروتکلهای ارتباطی و منطق تصمیمگیری که با هم یک اکوسیستم هوشمند میسازند. درک این لایه، کلید فهمیدن نسل جدید هوشمندسازی است.
سنسور؛ چشم و گوش ساختمان هوشمند
سنسورها اولین حلقه در زنجیره هوشمندسازی هستند؛ نقطهای که محیط واقعی به داده قابل فهم برای سیستم تبدیل میشود. یک ساختمان هوشمند برای تصمیمگیری باید بداند در فضای اطراف چه اتفاقی در حال رخ دادن است: آیا فردی وارد اتاق شده، دمای محیط تغییر کرده، شدت نور طبیعی کاهش یافته یا کیفیت هوا از محدوده مطلوب خارج شده است. سنسورها این تغییرات را تشخیص میدهند، آنها را به داده تبدیل میکنند و برای پردازش در اختیار کنترلر یا سایر اجزای سیستمهای متصل قرار میدهند.
به همین دلیل، هوشمندسازی واقعی از فرمان دادن به تجهیزات شروع نمیشود؛ از دریافت اطلاعات درست آغاز میشود. اگر سیستم نتواند شرایط محیط را بهدرستی تشخیص دهد، حتی پیشرفتهترین کنترلرها و تجهیزات نیز نمیتوانند تصمیم مناسبی بگیرند. برای مثال، روشنایی هوشمند زمانی معنا پیدا میکند که سیستم حضور افراد و میزان نور موجود در محیط را بداند. سیستم تهویه نیز زمانی میتواند عملکرد خودکار و دقیقی داشته باشد که اطلاعات دما، رطوبت یا کیفیت هوا بهصورت مستمر در اختیار آن قرار گیرد.
در پروژههای مدرن، معمولاً یک نوع سنسور برای تمام نیازهای ساختمان کافی نیست. هر بخش از ساختمان داده متفاوتی تولید میکند و برای تشخیص آن به سنسور مناسب نیاز دارد. سنسورهای حضور و حرکت برای تشخیص فعالیت افراد، سنسورهای دما و رطوبت برای کنترل شرایط آسایش، سنسورهای نور برای مدیریت روشنایی و سنسورهای سیستمهای متصل کیفیت هوا برای بررسی وضعیت محیط داخلی استفاده میشوند. ترکیب درست این اطلاعات است که به سیستمهای متصل امکان میدهد بهجای اجرای چند فرمان ساده، رفتار ساختمان را با شرایط واقعی هماهنگ کنند.
نکته مهم دیگر، کیفیت دادهای است که سنسور تولید میکند. صرف وجود یک سنسور به معنای عملکرد دقیق سیستم نیست. محل نصب، محدوده تشخیص، دقت اندازهگیری، سرعت پاسخدهی و نحوه ارتباط سنسور با کنترلر همگی در نتیجه نهایی تأثیر دارند. سنسوری که با تأخیر حضور کاربر را تشخیص دهد، میتواند باعث شود چراغ چند لحظه دیرتر روشن شود؛ همان چند لحظهای که برای کاربر تفاوت میان یک سیستم طبیعی و یک سیستم کند و آزاردهنده را مشخص میکند.
یکی از پیشرفتهای مهم در این زمینه، استفاده از سنسورهایی با زمان پاسخ بسیار کوتاه است. این تجهیزات میتوانند تغییرات محیط یا حضور انسان را در بازه زمانی بسیار کوتاهی تشخیص دهند و اطلاعات را سریع در اختیار سیستم قرار دهند. کاهش فاصله میان «اتفاق» و «واکنش» باعث میشود عملکرد تجهیزات هوشمند کمتر شبیه اجرای یک فرمان دیجیتال و بیشتر شبیه واکنش طبیعی ساختمان به رفتار ساکنان باشد.
این تفاوت در روشنایی هوشمند بهوضوح قابل مشاهده است. تصور کنید فردی شب وارد راهرو یا راهپله میشود. سنسور حضور را تشخیص میدهد، کنترلر وضعیت نور محیط را بررسی میکند و در صورت نیاز فرمان روشن شدن چراغها را صادر میکند. اگر تمام این مراحل سریع و هماهنگ انجام شوند، کاربر تقریباً متوجه فرایند پشت صحنه نخواهد شد؛ فقط میبیند که نور در زمان مناسب در اختیار او قرار گرفته است.
ارزش اصلی سیستمهای متصل نیز در همین هماهنگی شکل میگیرد. داده یک سنسور میتواند فقط برای یک تجهیز استفاده نشود، بلکه همزمان در اختیار چند بخش ساختمان قرار گیرد. تشخیص حضور در یک اتاق میتواند بر روشنایی، تهویه، پردهها یا حتی برخی سناریوهای امنیتی اثر بگذارد. در چنین ساختاری، هر سنسور بخشی از یک شبکه اطلاعاتی بزرگتر است و تصمیم نهایی براساس ترکیب چند داده گرفته میشود.
برای مثال، تشخیص حضور بهتنهایی نباید همیشه باعث روشن شدن چراغ شود. اگر سنسور نور نشان دهد که روشنایی طبیعی کافی است، سیستم میتواند چراغها را خاموش نگه دارد. به همین ترتیب، نبودن فرد در یک فضا میتواند پس از مدت مشخصی باعث کاهش روشنایی و تغییر وضعیت سیستم سرمایش یا گرمایش شود. این نوع تصمیمگیری علاوه بر افزایش آسایش، از فعالیت غیرضروری تجهیزات و مصرف بیهوده انرژی جلوگیری میکند.
در نتیجه، کیفیت یک پروژه هوشمندسازی را نباید فقط با تعداد کلیدها، پنلها یا تجهیزات قابل کنترل سنجید. بخش مهمی از کیفیت پروژه به این وابسته است که ساختمان تا چه اندازه میتواند شرایط واقعی را دقیق تشخیص دهد و براساس آن واکنش مناسب نشان دهد. سنسورها چشم و گوش سیستمهای متصل هستند؛ هرچه اطلاعاتی که دریافت میکنند دقیقتر، سریعتر و مرتبطتر باشد، تصمیمهای سیستم نیز هوشمندانهتر خواهد بود.
هدف نهایی این نیست که کاربر دائماً با اپلیکیشن، کلید یا تاچپنل به ساختمان فرمان بدهد. یک سیستم هوشمند خوب باید در بسیاری از موقعیتها پیش از دریافت فرمان مستقیم، شرایط را تشخیص دهد و واکنش مناسب را اجرا کند. رسیدن به چنین سطحی از هوشمندی زمانی امکانپذیر است که سنسورها، کنترلرها و تجهیزات اجرایی بهعنوان اجزای یک ساختار یکپارچه طراحی شوند. در این نقطه، سیستمهای متصل از مجموعهای از تجهیزات جداگانه فراتر میروند و به زیرساختی تبدیل میشوند که میتواند محیط را درک کند، دادهها را تحلیل کند و متناسب با شرایط واقعی پاسخ دهد.
سیستمهای متصل؛ از داده تا تصمیم
جمعآوری داده بهتنهایی کافی نیست. آنچه یک ساختمان را واقعاً هوشمند میکند، توانایی پردازش این دادهها و اتخاذ تصمیم مناسب است. اینجاست که سیستمهای متصل وارد میشوند و نقش محوری پیدا میکنند.
سیستمهای متصل شامل پروتکلهای ارتباطی، کنترلرهای مرکزی و نرمافزارهای مدیریت هستند که همه اجزا را به هم پیوند میدهند. پروتکلهایی مانند HDL Buspro، KNX و Z-Wave هر کدام برای کاربردهای خاصی طراحی شدهاند و انتخاب درست آنها تأثیر مستقیمی بر عملکرد کل سیستم دارد.
در یک ساختمان با سیستمهای متصل پیشرفته، کنترلر مرکزی میتواند همزمان دهها پارامتر را رصد کند و بر اساس قوانین از پیش تعریفشده یا الگوریتمهای یادگیری ماشین، بهترین تصمیم را بگیرد. این سطح از اتوماسیون، مصرف انرژی را کاهش میدهد و راحتی ساکنان را افزایش میدهد.
HDL Buspro؛ ستون فقرات هوشمندسازی حرفهای
در یک ساختمان هوشمند، کیفیت تجهیزات تنها بخشی از ماجراست. زمانی که روشنایی، پردههای برقی، سیستم سرمایش و گرمایش، سنسورها، پنلهای کنترلی و تجهیزات امنیتی باید در کنار یکدیگر کار کنند، نحوه ارتباط میان آنها اهمیت زیادی پیدا میکند. هرچه تعداد تجهیزات افزایش یابد، نیاز به یک زیرساخت ارتباطی منظم، پایدار و قابل توسعه نیز بیشتر میشود. در چنین شرایطی، انتخاب پروتکل مناسب میتواند مستقیماً بر کیفیت اجرای پروژه و عملکرد بلندمدت سیستمهای متصل تأثیر بگذارد.
در میان پروتکلهای مورد استفاده در هوشمندسازی ساختمان، HDL Buspro یکی از گزینههایی است که برای ایجاد ارتباط میان تجهیزات مختلف طراحی شده است. ساختار این پروتکل اجازه میدهد بخشهای مختلف یک ساختمان در قالب یک شبکه مشترک با یکدیگر ارتباط داشته باشند. در نتیجه، بهجای اینکه هر تجهیز بهصورت مستقل عمل کند، میتوان مجموعهای هماهنگ ایجاد کرد که اطلاعات و فرمانها را میان بخشهای مختلف ساختمان جابهجا میکند.
اهمیت این موضوع زمانی مشخص میشود که پروژه از چند مدار روشنایی و یک کلید هوشمند فراتر میرود. در یک ویلای بزرگ، ساختمان اداری یا هتل ممکن است تعداد زیادی رله، سنسور، ترموستات، پنل، پرده برقی و تجهیزات کنترلی وجود داشته باشد. مدیریت چنین مجموعهای بدون یک ساختار ارتباطی مشخص میتواند طراحی، اجرا و عیبیابی را پیچیده کند. HDL Buspro با ایجاد یک بستر ارتباطی مشترک، امکان مدیریت منظمتر این تجهیزات را فراهم میکند.
یکی از ویژگیهای مهم HDL Buspro، معماری مبتنی بر باس آن است. در این ساختار، تجهیزات سازگار میتوانند از طریق شبکه باس با یکدیگر تبادل اطلاعات داشته باشند. بنابراین برای انتقال هر فرمان لزوماً به ایجاد یک مسیر ارتباطی مستقل میان تمام تجهیزات نیاز نیست. این معماری به مجری اجازه میدهد شبکه را از ابتدا با نگاه سیستمی طراحی کند و ارتباط میان اجزا را براساس نیاز پروژه شکل دهد.
این ویژگی در پروژههای بزرگ اهمیت بیشتری پیدا میکند. تصور کنید در یک هتل، صدها مدار روشنایی، سیستم کنترل دمای اتاقها، پردهها، سنسورها و پنلهای مختلف باید مدیریت شوند. اگر هر بخش کاملاً مستقل طراحی شود، توسعه و نگهداری سیستم در آینده دشوارتر خواهد شد. وجود یک شبکه باس منظم کمک میکند تجهیزات مختلف بهعنوان اجزای یک مجموعه واحد دیده شوند و سیستمهای متصل ساختاری منسجمتر پیدا کنند.
مزیت دیگر این معماری، امکان توسعه سیستم در آینده است. نیازهای یک ساختمان همیشه در زمان اجرای اولیه ثابت نمیمانند. ممکن است کارفرما بعداً بخواهد بخش جدیدی را هوشمند کند، تعداد سنسورها را افزایش دهد، پنلهای کنترلی دیگری اضافه کند یا سناریوهای پیشرفتهتری بسازد. اگر زیرساخت از ابتدا برای توسعه طراحی شده باشد، بسیاری از این تغییرات را میتوان با پیچیدگی کمتری انجام داد.
البته توسعهپذیری فقط به اضافه کردن تجهیزات محدود نمیشود. در بسیاری از پروژهها، تغییر اصلی در منطق عملکرد سیستم اتفاق میافتد. برای مثال، ممکن است در ابتدا یک کلید فقط برای روشن و خاموش کردن چراغ استفاده شود، اما بعداً همان فرمان بخشی از یک سناریوی کامل شود. در سناریوی «خروج»، خاموش شدن روشنایی، تغییر وضعیت تهویه، بسته شدن پردهها و کنترل برخی تجهیزات میتواند بهصورت هماهنگ انجام شود. زیرساخت ارتباطی مناسب، ایجاد چنین ارتباطهایی را سادهتر میکند.
عیبیابی نیز یکی از بخشهای مهم هر پروژه حرفهای است. سیستم هوشمند فقط در روز تحویل پروژه ارزیابی نمیشود؛ باید ماهها و سالها بعد نیز قابل نگهداری باشد. زمانی که ساختار شبکه مشخص و مستندسازی پروژه درست انجام شده باشد، تکنسین میتواند سریعتر مسیر ارتباط تجهیزات را بررسی و محل احتمالی مشکل را پیدا کند. این مسئله بهخصوص در پروژههای تجاری و هتلها که توقف بخشی از سیستم میتواند روی فعالیت مجموعه تأثیر بگذارد، اهمیت بیشتری دارد.
اما شبکه باس بهتنهایی تمام نیازهای یک ساختمان مدرن را برطرف نمیکند. کاربران امروز انتظار دارند بتوانند تجهیزات را علاوه بر کلیدها و پنلهای داخل ساختمان، از طریق رابطهای دیجیتال نیز مدیریت کنند. اینجا گیتویها اهمیت پیدا میکنند. گیتوی در عمل ارتباط میان شبکه داخلی HDL Buspro و سایر بسترهای ارتباطی مورد سیستمهای متصل نیاز سیستم را برقرار میکند و امکان دسترسی به قابلیتهای کنترلی از طریق رابطهای مناسب را فراهم میسازد.
با استفاده از چنین ساختاری، کاربر میتواند بهجای درگیر شدن با جزئیات فنی شبکه، از یک رابط ساده برای کنترل ساختمان استفاده کند. روشنایی، پرده، دما و سناریوها میتوانند از طریق پنل لمسی یا اپلیکیشن در دسترس قرار گیرند. در پشت این رابط ساده، مجموعهای از تجهیزات و فرمانها در حال تبادل اطلاعات هستند، اما کاربر نیازی ندارد نحوه انجام این فرایند را بداند.
این تفاوت میان «زیرساخت فنی» و «تجربه کاربری» یکی از مفاهیم مهم در طراحی سیستمهای متصل است. یک سیستم حرفهای ممکن است در پشت صحنه معماری پیچیدهای داشته باشد، اما در سمت کاربر باید ساده و قابل فهم باقی بماند. کاربر نمیخواهد برای خاموش کردن خانه درباره آدرس تجهیزات یا مسیر شبکه فکر کند؛ او انتظار دارد یک فرمان «خروج» را اجرا کند و سیستم مجموعه اقدامات تعریفشده را انجام دهد.
برای مثال، هنگام خروج از خانه میتوان یک سناریو تعریف کرد که چند بخش را همزمان مدیریت کند. با اجرای یک فرمان، چراغهای غیرضروری خاموش شوند، پردهها در وضعیت تعیینشده قرار گیرند، سیستم سرمایش یا گرمایش وارد حالت اقتصادی شود و تجهیزات مشخصی خاموش شوند. اجرای چنین سناریویی زمانی ارزشمند است که اجزای مختلف بتوانند در قالب یک ساختار هماهنگ با یکدیگر کار کنند.
همین منطق در پروژههای تجاری نیز کاربرد دارد. در یک ساختمان اداری میتوان وضعیت روشنایی و تهویه را براساس ساعت کاری، حضور افراد یا شرایط هر بخش تنظیم کرد. در هتل نیز میتوان کنترل اتاق را به حضور مهمان، وضعیت رزرو یا سناریوهای تعریفشده مرتبط کرد. بنابراین زیرساخت ارتباطی صرفاً برای انتقال فرمان روشن و خاموش نیست؛ بلکه پایهای برای ایجاد منطق کنترلی گستردهتر در ساختمان محسوب میشود.
در طراحی چنین پروژههایی، انتخاب تجهیزات باید بعد از مشخص شدن معماری سیستم انجام شود. ابتدا باید نیازهای ساختمان، تعداد نقاط کنترلی، نوع سناریوها، نحوه دسترسی کاربران و امکان توسعه آینده مشخص شود. سپس میتوان تعیین کرد چه ماژولها، سنسورها، پنلها و گیتویهایی برای اجرای این ساختار مناسب هستند. سیستمهای متصل این رویکرد مانع از آن میشود که پروژه به مجموعهای از تجهیزات پراکنده تبدیل شود که هرکدام قابلیتهای خوبی دارند اما ارتباط مؤثری میان آنها وجود ندارد.
HDL Buspro در چنین ساختاری نقش یک بستر ارتباطی را ایفا میکند؛ بستری که میتواند اجزای مختلف پروژه را در یک شبکه منظم کنار یکدیگر قرار دهد. ارزش واقعی آن نیز زمانی مشخص میشود که طراحی شبکه، برنامهریزی تجهیزات و سناریوهای ساختمان از ابتدا با نگاه یکپارچه انجام شده باشند.
در نهایت، هدف از استفاده از سیستمهای متصل صرفاً این نیست که تعداد بیشتری از تجهیزات ساختمان به شبکه متصل شوند. اتصال زمانی ارزشمند است که اطلاعات و فرمانها بتوانند به شکل هدفمند میان اجزای مختلف جریان پیدا کنند و نتیجه آن برای کاربر قابل لمس باشد. یک زیرساخت مناسب باید در پشت صحنه پایدار و قابل سیستمهای متصل مدیریت باشد و در سمت کاربر، کنترل ساختمان را سادهتر کند.
از این منظر، HDL Buspro را میتوان بخشی از زیرساخت یک ساختمان هوشمند دانست که زمینه ارتباط میان تجهیزات و ایجاد سناریوهای یکپارچه را فراهم میکند. ترکیب شبکه باس، تجهیزات کنترلی و گیتویهای مناسب باعث میشود سیستمهای متصل از مجموعهای از دستگاههای جداگانه به یک ساختار هماهنگ تبدیل شوند؛ ساختاری که سیستمهای متصل قابلیت کنترل، توسعه و مدیریت ساختمان را در طول زمان حفظ میکند.
کاربردهای عملی سیستمهای متصل در ساختمان
وقتی از سیستمهای متصل صحبت میکنیم، منظور مجموعهای از کاربردهای واقعی است که زندگی روزمره را تغییر میدهند. این کاربردها در چند حوزه اصلی خلاصه میشوند:
- کنترل هوشمند روشنایی بر اساس حضور، ساعت روز و نور طبیعی
- مدیریت سیستم گرمایش، سرمایش و تهویه با بهینهسازی مصرف انرژی
- کنترل پردهها و سایبانها برای مدیریت نور و حرارت
- سیستمهای امنیتی یکپارچه شامل دوربین، قفل هوشمند و آلارم
- مدیریت استخر و جکوزی با کنترل دما، فیلتراسیون و روشنایی
- سیستم صوتی توزیعشده برای پخش موسیقی در فضاهای مختلف
هر یک از این کاربردها بهتنهایی ارزشمند است، اما قدرت واقعی زمانی آشکار میشود که همه آنها در یک سیستم متصل یکپارچه کار کنند. در سیستمهای متصل آن لحظه، ساختمان دیگر فقط یک پوسته فیزیکی نیست؛ یک موجود هوشمند است که به نیازهای ساکنانش پاسخ میدهد.
روشنایی هوشمند پله؛ نمونهای از هوشمندسازی دقیق
یکی از جذابترین کاربردهای سیستمهای متصل، روشنایی هوشمند پله است. این سیستم نشان میدهد که چگونه ترکیب سنسور دقیق با منطق هوشمند میتواند تجربهای کاملاً متفاوت ایجاد کند.
در سیستم روشنایی هوشمند پله، سنسورهای میلیثانیهای حرکت فرد را تشخیص میدهند و پلهها را بهصورت موجی و پیشرونده روشن میکنند. این نهتنها زیبایی بصری ایجاد میکند، بلکه ایمنی را نیز افزایش میدهد. وقتی فرد پله را ترک میکند، چراغها بهتدریج خاموش میشوند.
این سیستم نمونه کوچکی از یک اصل بزرگ است: سیستمهای متصل باید بهگونهای طراحی شوند که کاربر حتی متوجه وجودشان نشود. بهترین هوشمندسازی آن است که کاملاً شفاف و طبیعی به نظر برسد.
سیستمهای بیسیم؛ انعطاف در هوشمندسازی
یکی از چالشهای اصلی در پروژههای هوشمندسازی، کشیدن کابل در ساختمانهای موجود است. سیستمهای بیسیم مانند Livolo این مشکل را سیستمهای متصل حل کردهاند و امکان هوشمندسازی بدون تخریب را فراهم میکنند.
سیستمهای متصل بیسیم از پروتکلهای رادیویی برای ارتباط بین دستگاهها استفاده میکنند. این رویکرد برای بازسازی ساختمانهای قدیمی یا پروژههایی که زیرساخت کابلکشی ندارند، ایدهآل است. البته انتخاب بین سیستم سیمی و بیسیم باید بر اساس نیازهای خاص هر پروژه انجام شود.
در پروژههای جدید، ترکیب هوشمندانهای از هر دو رویکرد معمولاً بهترین نتیجه را میدهد. زیرسیستمهای حیاتی مانند HVAC و امنیت روی شبکه سیمی قرار میگیرند، در حالی که کنترلهای کمکی و تکمیلی میتوانند بیسیم باشند.
نقش هوش مصنوعی در تکامل سیستمهای متصل
نسل جدید سیستمهای متصل دیگر فقط بر اساس قوانین از پیش تعریفشده کار نمیکنند. با ورود هوش مصنوعی، این سیستمها میتوانند الگوهای رفتاری ساکنان را یاد بگیرند و پیشبینی کنند.
یک سیستم هوشمند مجهز به AI میتواند بفهمد که هر روز صبح ساعت هفت، ساکن خانه به آشپزخانه میرود و قهوهساز را روشن میکند. بنابراین سیستمهای متصل سیستم میتواند پیش از بیدار شدن، دمای آشپزخانه را تنظیم کند و نور را بهتدریج روشن کند. این سطح از شخصیسازی، تفاوت اصلی نسل جدید سیستمهای متصل با نسل قبلی است.
ملاحظات فنی در طراحی سیستمهای متصل
طراحی یک سیستم متصل موفق نیازمند توجه به چند اصل فنی اساسی است. نادیده گرفتن این اصول میتواند منجر به سیستمی شود که در عمل سیستمهای متصل کارایی لازم را ندارد.
مهمترین ملاحظات فنی عبارتند از:
- انتخاب پروتکل ارتباطی متناسب با مقیاس و نوع پروژه
- طراحی زیرساخت کابلکشی با در نظر گرفتن توسعه آینده
- تأمین برق پشتیبان برای سیستمهای حیاتی
- امنیت سایبری و رمزنگاری ارتباطات شبکه
- انتخاب سنسورهای با دقت و عمر مفید مناسب
- طراحی رابط کاربری ساده و قابل استفاده برای همه اعضای خانواده
هر یک از این موارد در موفقیت یا شکست یک پروژه هوشمندسازی نقش دارد. تجربه نشان میدهد که بیشتر مشکلات در پروژههای هوشمندسازی نه سیستمهای متصل از ضعف تکنولوژی، بلکه از نادیده گرفتن همین ملاحظات پایهای ناشی میشود. مطالب بیشتر : Smartna
آینده سیستمهای متصل در ایران
بازار هوشمندسازی در ایران در حال رشد سریع است. آگاهی مشتریان افزایش یافته و تقاضا برای پروژههای حرفهای بیشتر شده است. این فرصت بزرگی برای متخصصانی است که دانش فنی لازم را دارند.
سیستمهای متصل دیگر محدود به ویلاها و آپارتمانهای لوکس نیستند. با کاهش هزینه تکنولوژی و افزایش تنوع محصولات، هوشمندسازی به بخشهای بیشتری از بازار دسترسی پیدا کرده است. پروژههای تجاری، هتلها، مراکز درمانی و ساختمانهای اداری همه به مشتریان بالقوه این صنعت تبدیل شدهاند.
آنچه این صنعت را در آینده شکل میدهد، ترکیب دانش فنی عمیق با توانایی ارائه راهحلهای متناسب با نیاز هر مشتری است. ساختمانهایی که خودشان سیستمهای متصل تصمیم میگیرند، دیگر یک رویا نیستند؛ آنها محصول مهندسانی هستند که سیستمهای متصل را درست طراحی و اجرا میکنند. منبع : Buildings
